Nadat Marius du Preez afgetree het, het hy begin om die lang pad met net sy fiets aan te pak. Al trappende het hy ontdek hy wil ander help en so is Suffer for Joy gebore – sy skarefinansieringprojek vir kinders in kinderhuise. Marius het sy getuienis met Kerkbode, LiG se susterkoerant, gedeel.
Ek is ook bekend as The Unhurried Bikepacker. Ek het in 2023 afgetree, en teen die einde van 2024 het ek begin toer met my fiets. Dit het vir my ’n vorm van aktiewe meditasie geword. Lang dae op die fiets het my die ruimte gegee om diep na te dink oor die sin van die lewe, eenvoud, en wat regtig belangrik is. Gedurende hierdie ritte het vrae oor my geloof al hoe meer begin opduik.
Ek was in my jeug baie aktief in die NG Kerk Goodwoodpark. Met verloop van tyd het ek egter toenemend gesukkel met die kloof wat ek ervaar het tussen dit wat op ’n Sondag gepreek word en hoe die meerderheid van die gemeente geloof gedurende die week uitgeleef het. Vir my het geloof minder gegaan oor kerkbywoning en meer oor hoe ’n mens leef: wat jy sê en doen, hoe jy ander behandel, en hoe styf jy aan besittings en gemak vashou.
Kerkbywoning was net ’n ritueel
Uiteindelik het kerkbywoning vir my meer ritueel as transformerend begin voel, en ek het wegbeweeg van formele kerklike praktyk. Tog het ek nooit die kernwaardes van my geloof laat vaar nie. Ek het altyd geglo dat ’n mens ander moet behandel soos jy self behandel wil word, dat jy moet help waar jy kan, en dat jy ’n plek in ’n beter toestand moet agterlaat as wat jy dit gevind het.
Teen die einde van verlede jaar het ek ’n fietstoer aangepak na die suidpunt van Afrika. Op een spesifieke dag, terwyl ek vir ure lank teen ’n genadelose kopwind tussen Bredasdorp en Malgas moes veg, het iets in my verskuif. In daardie oomblik het ek besef ek wil my fietsry gebruik vir iets groter as myself.
Fisiese ongemak vir kinders se vreugde
Ek is sedert 2015 betrokke by Die Herberg-kinderhuis, en ek het besluit om Suffer for Joy te begin, ’n liefdadigheidsinisiatief om fondse in te samel vir die 120 kinders van hierdie kinderhuis op Robertson. Dit is kinders wat, deur geen skuld van hulle eie nie, reeds groot verlies en swaarkry beleef het – baie van hulle het nog nooit werklik ’n verjaarsdag gevier nie.
Die hart van hierdie inisiatief is eenvoudig: Ek kies om fisiese ongemak en uitdagings op die pad te aanvaar sodat kinders oomblikke van vreugde, waardigheid en behoort kan ervaar. Hierdie jaar beplan ek om vir ongeveer 200 dae op die pad te wees. My reisplan sluit die volgende in:
- Vroeg in Februarie 2026: Ek besoek Die Herberg-kinderhuis en toer deur die Breederiviervallei.
- Maart-Junie 2026: Ek onderneem ’n solo, onondersteunde fietstoer van 7 000 km deur Suider-Afrika. My roete gaan deur van die uitdagendste terreine in Namibië, Botswana (insluitend die “Elephant Highway”), Zimbabwe (tot by die Victoria-waterval) en terug deur Zambië, die Caprivi, die Namibwoestyn en die Weskus na Kaapstad.
- Julie 2026: Ek ry per fiets vanaf Kaapstad en steek al drie kruisings van die Swartberge oor, naamlik Seweweekspoort, die berugte Swartbergpas (insluitend Die Hel) en Meiringspoort, voordat ek terugkeer na Kaapstad.
- Augustus 2026: Ek neem deel aan die jaarlikse, formele CA2CX-bergfietstoer vanaf Kaapstad na Knysna om bewusmaking te kweek en fondse in te samel vir Die Herberg-kinderhuis.
- September-Oktober 2026: Vanaf Knysna gaan ek voort na Lesotho, waar ek deur die land sal toer voordat ek die 10 hoogste passe van die Drakensberge aandurf.
Een van my kernfokusse is ’n Verjaarsdagfonds, wat verseker dat elke kind by Die Herberg ten minste een keer per jaar gevier word – met ’n koek, ’n geskenk en die kragtige boodskap: “Jy word gesien”, “Jy is geliefd”, en “Jy maak saak”. Al die geld via die back a buddy-fonds gaan direk in die kinderhuis se bankrekening. Ek kan nie aan die geld raak nie. Ek finansier al my avonture uit my pensioeninkomste.
God weer deel van my lewe
Sedertdien het God op stil, maar onmiskenbare maniere weer deel van my lewe geword. Terwyl ek navorsing gedoen het oor hoe om Suffer for Joy te laat groei, het ek herhaaldelik afgekom op inhoud wat sterk resoneer met my verstaan van ’n geloof wat uitgeleef word. Net voordat ek Kerkbode gekontak het, het ek op ’n artikel oor die Jakobus 1:27-leefstyl afgekom.
Daardie oomblik het vir my soos helderheid gevoel.
’n Jakobus 1:27-leefstyl beskryf “suiwer en onbesmette godsdiens” nie as ritueel nie, maar as aktiewe, volgehoue en opofferende sorg vir die kwesbares, gekombineer met persoonlike integriteit. Dit beklemtoon ’n geloof wat sigbaar word deur dade – om verantwoordelikheid te neem vir dié wat hulleself nie kan verdedig nie, en om te leef op ’n manier wat nie deur selfsug of wêreldse waardes gevorm word nie.
Toe ek dit lees, het ek ’n diep herkenning ervaar. Dit is my wêreldbeskouing. Op ’n baie werklike en misterieuse manier het God my teruggelei – nie na ’n gebou toe nie, maar na aksie, verantwoordelikheid en deernis.
Ek weet nog nie presies waarheen hierdie pad my gaan neem nie, maar deur my fietstoere het God weer teenwoordig in my lewe geword. Ek ervaar leiding, ek ervaar dat daar met my gepraat word, en – die belangrikste – ek het weer begin luister. Dit is ’n geloof wat ek eerlik en voluit kan uitleef. My fiets is my kerk.
- Volg Marius op sy webwerf www.sufferforjoy.co.za
Getuienisse wat deur LiG gepubliseer word, weerspieël die skrywer se persoonlike ervaring en mening. Dit word geplaas soos ontvang en ons dra geen verantwoordelikheid vir die inhoud nie. Die verhale is nie bedoel as mediese of geestelike advies nie.
