“Die oomblik as jy die chemoterapievertrek instap, besef jy dat jy nie die enigste een is nie. Jy kom in hierdie saal waar mense halfslaperig, halfbedwelm sit …

“Ek het aanvanklik daarheen gegaan met ’n lied in my hart: Ek kom nou om gesond te word!

“Maar later het ek gedink: Is dít hoe ek gaan lyk?”

Tamsin Alberts, ’n onderwyser in Malmesbury, vertel hoe sy ná haar borskankerdiagnose in 2022 wreed ontnugter is toe sy die morbiede atmosfeer in die chemoterapievertrek ervaar het.

Sy onthou: “Op pad huis toe vra my man: ‘Hoe gaan ons hierdeur kom?’

“Ek het dadelik gebid, en gevoel die Here lê dít op my hart: ‘Wees die lig vir ander mense.’”

Hierna kon niks Tamsin meer keer om hoop en positiwiteit te versprei nie.

Twee weke later het sy, voor haar tweede chemoterapiesessie, geel en wit rose gaan koop en aan elkeen in die vertrek uitgedeel. “Almal het gesels en gelag. ’n Mens kon die lig voel,” vertel sy.

Sy het ook besluit dat die kanker haar nie gaan definieer nie. “En nadat my man my hare afgeskeer het,” vertel sy, “het ek my nuwe kaalkop met trots gedra.”

Tamsin het ook geweier om haar drafskoene op te hang en het uiteindelik, wat sy noem, ’n “oorwinningswedloop” voltooi.

“Niemand sal ’n kankerpad kies nie,” sê sy, “maar dis belangrik hoe jy dit aanpak. Doen dit met die Here as anker. Sonder Hom sou ek dit nie kon regkry nie.

“Ek het geleer daar is altyd hoop, ongeag hoe donker die lewe vir jou lyk.”